Önce merhaba...
Sonra kocaman bir özür...
Çok uzun bir ara oldu, değil mi? Fakat ara vermem değil özrümün nedeni. Merakta bıraktığım ve iki satırla da olsa kendimden haber vermediğim için. Merak eden arkadaşlarım için.
Bazen her şey çok fazla gelir ya. Aile, iş, eş, dost görmez ya gözünüz. Bırakmak ve gitmek istersiniz en sevdiklerinizi bile, hem de bir an arkanıza bakmadan... Moda adı "tükenmişlik sendromu" mu oldu bu bıkkınlığın adı şimdilerde...
Adı her ne ise işte, yok olmak istedim ve yapabildiğim kadarıyla ortadan kayboldum. Ama sadece kendini kaybettirmekle yoluna girmiyor işler, yok olmuyor sorumluluklar... Ve eninde sonunda, kaybolduğum gibi ortaya çıkmam ve mücadeleme kaldığım yerden devam etmem gerekti.
Buralarda olmaya çalışacağım yeniden çünkü kilo verme mücadelem de bıraktığım yerin çok daha başından, yine (!) başladı. İsteyerek kaybettim kendimi, şimdi de bulmaya çalışıyorum.
2007 yılında kendime 40 yaş hediyesi olarak ve kilo verme yolculuğumda yol arkadaşı olsun diye açtığım açtığım bloguma, 50 yaşıma 2 kala bir arkadaş buldum >>tık..tık<<
Orada her gün, burada da fırsat buldukça; kendimi yeniden bulma hikâyemi paylaşacağım.
